Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
อะไรก็ได้
อะไรก็ได้
อ้วน...เครียด...กินข้าว
ร้านขายของเก่า
เจียงใหม่ เชียงใหม่
...อะไรก็ได้...
เคล็ดไม่ลับ
กลับมาแล้วครับ
แม่น้ำแห่งความฝัน, ตัวแทน, และ พ่อครับผมขอโทษ
กระบี่หยามยุทธภพ
ขำ ๆ
ดอนเมืองในอดีต
... สามร้อยหกสิบห้าวัน โลกหมุนรอบงาน...
ข้อความจากอ่องกง
วิธี ทำให้สิวหาย
Forward Mail ครับ :D
ขำ ๆ
Funny Pic
ดอกลิลลี่สีขาว
น้ำตาในตึกขาว
At the airport
Waldorf Education
08/08/06
I'm back!!!
28 กรกฏาคม 2521
เสื้อสีเหลือง
19 - กรกฏา 2006
เรื่องของปักเจกบุคคล
Friday 14 July 2006
จดหมายที่แม้วเขียนไปกราบตีน Bush
ดึงมาจาก manager.co.th
กลับมาแล้วครับ
เช้าวันใหม่กับที่เก่า
กลับมาเมืองไทยแล้วครับ
10:00 pm
เขียนยาวหน่อยนะ เพราะไม่ได้เขียนนาน
At the airport
ไปละนะ
contractor

 
 
Favourites Diary
 
  dayalone
aims
 
 



 

น้ำตาในตึกขาว

ผมกลับไปออสเตรเลีย...อีกครั้ง...เพื่อสัมผัสไอเย็นช่วงสุดท้าย...ก่อนที่หน้าหนาวของปีนี้จะอำลา...จากออสเตรเลียไป

 

ภาพและเรื่องราวต่าง ๆ ... ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเจ้าเอื้องหลวง...ได้ล่องลอยลัดขอบฟ้า...พาร่างของผม กลับมายังสนามบินแห่งเดิม...ที่ผมเคยมาสัมผัส...และจากลามันไป...

 

****************

 

เมื่อสามปีก่อน เคนหนุ่มไทย หน้าคม ผิวดำ นัยน์ตาใส มาหาผมที่ห้องชุดเล็ก ๆ ที่ผม และพี่โจ ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ภายใต้เมืองใหญ่ ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่เราไม่คุ้นเคย

 

ใบหน้าเคร่งเครียด บ่งบอกให้รู้ว่า การมาครั้งนี้ของเขา เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย...ทั้งที่อยากจะระบาย...และอยากจะปรึกษา

 

พี่โจ มองหน้าเคน...และลากเคนเข้าไปในห้องของเขา...มวลบุหรี่ถูกจุดขึ้น...ก่อนที่พี่โจจะสูดไอควันร้อนผ่านเข้าหลอดลมอย่างช้า ๆ ... เคนถอดหมวกแก๊บใบเก่งของเขาออก และ เริ่มเล่าเรื่องราวที่กำลังวนเวียนอยู่ในหัวของเขาอย่างช้า ๆ

 

****************

 

สามปีที่ผมไม่ได้กลับมาที่นี่ หลายสิ่งหลายอย่างยังคงเหมือนเดิม...เกือบทุกที่ ที่อยู่ในความทรงจำสีจางของผม ... ค่อย ๆ กลับประกฎชัดขึ้นมาอีกครั้ง

 

ตึก สูง ๆ มากมาย ได้ค่อย ๆ เข้ามาเปลี่ยนแปลง ทัศนียภาพของเมืองที่ผมเคยอยู่...และหลายสิ่งหลายอย่างได้เปลี่ยนแปลงไป...ความหดหู่ได้เข้ามาแทรกอยู่ในความรู้สึกของผม...เมื่อสายตาได้พาดผ่านที่...ที่ซึ่งเคยเป็นที่ทำงานเก่า...ที่...ที่ผมเคยทำงานอยู่เป็นปี...แต่นะบัดนี้ วันเวลา...ได้เปลี่ยนตึกเก่าแก่ตึกนั้น...ให้กลายเป็นร้านรองเท้ายี่ห้อดัง

 

และตรงจุดนั้น...ผมก็ได้เรียนรู้ว่า...ผมไม่สามารถหวดเอาอดีตของผมกลับมาได้อีกต่อไป...

 

****************

 

“เอาออกซะเถอะ...เคน” พี่โจพูดขึ้นอย่างเรียบ ๆ แต่คำพูดง่าย ๆ แสนสั้น เพียงประโยคเดียว ได้สะกิดความคิดที่ซ่อนอยู่ภายในจิตใจของเคน ให้พุ่งพร่านออกมาอีกครั้ง

 

อาจจะดูว่าเป็นคำพูดที่แสนจะโหดร้าย ... แต่นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด ... ที่ผู้ชายคนหนึ่ง จะแนะนำให้ผู้ชายอีกหนึ่งได้...

 

อาจจะเป็นเพราะความเย็นของหน้าหนาวที่กำลังเข้ามา หรือเพราะจิตใจที่แสนจะเย็นชาที่ผมสัมผัสถึง ทำให้ผมขนลุกสู้...พร้อมกับความคิดสับสันมากมาย ที่วนเวียนไปมา ... และเหนืออื่นใด ผู้ชายหน้าคม นิสัยดี ที่อยู่ต่อหน้าผม จะพร้อมทำตามที่พี่โจแนะนำได้จริงหรือ

 

สภาพสังคมที่บีบคั้นสำหรับนักเรียนไทยอย่างเขา...คงไม่พร้อมที่จะรับหน้าที่สามี...และพ่อ...ของเด็กน้อย ๆ ที่อยู่ในท้องของสาวญี่ปุ่น ...สาวน้อยหน้าหวาน ผิวขาวราวหิมะ ... ที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองแห่งนี้

 

****************

 

ผมเดินมาเรื่อย ๆ จนมาถึงตึกสีขาวตึก ๆ หนึ่ง ที่ผมคุ้นตา... มันเป็นตึกที่ผมมาเพียงแค่ครั้งเดียว ... แต่ผมยังจำมันได้ดี ...

 

****************

 

 

หลายวันหลังจากการสนทนาที่ห้องชุดได้จบลง...เคนได้ใช้เวลาช่วงสุดท้าย ตัดสินใจ ครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่งในชีวิต

 

ผมตัดสินใจมายังตึกสีขาว ซึ่งอยู่ในมุมอับมุมหนึ่ง ซึ่งคุณอาจจะไม่เคยสังเกตเห็น เมื่อเดินผ่านมันในครั้งแรก

 

ผมมาที่นี่ เพื่อช่วยเป็นล่ามแปลภาษาให้เขาทั้งสอง...และเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เคนตัดสินใจ นั้น จะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขาและเธอจริง ๆ

 

คำศัพท์มากมายที่เคนและคาโยโกะ ไม่คุ้นหูได้พรั่งพรูออกมา ... คาโยโกะได้ยืนยันการตัดสินใจ กับเจ้าหน้าที่ในชุดขาว ... น้ำตาของ คาโยโกะ ในวันนั้น ยังคง อยู่ในความทรงจำของผมตลอดมา ...

 

****************

 

ผมค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพื่อโทรหาเคนอีกครั้ง ... เขาแปลกใจ เมื่อได้รับรู้ว่าเสียงตามสายนั้น เป็นเสียงที่คุ้นหู ที่เขาไม่เคยได้ยินมานานกว่าสามปี...

 

เรื่องราวมากมาย ในช่วงสามปี ได้ผ่านหูโทรศัพท์ ออกมา ก่อนที่ผมจะตัดสินใจขึ้นแท็กซี่ เพื่อไปยังจุดหมายเดิมที่ผมเคยไป...

 

เขายังคงอยู่ห้องพักเดิม ที่ ๆ ครั้งหนึ่ง เขา และ เธอ ได้เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน

 

แต่ตอนนี้ เหลือเพียงเคน กับห้องว่างปล่าว เขากำลังจะเรียนจบปริญญาโท ในอีกไม่นาน...ก่อนที่เขาจะลาจากเมืองนี้ไป...

 

ผมหยิบสมุดภาพเก่า ๆ ของเขา และ คาโยโกะขึ้นมาดู ... ในนั้น มีภาพของเขาและเธอ รวมทั้งผม ที่ได้ร่วมกันทำที่ตึกขาวตึกนั้น

 

ผมได้แอบถ่ายภาพรอยน้ำตาของคาโยโกะ เอาไว้ ในช่วงเวลา ที่เคน ค่อย ๆ สวมแหวนวงเล็ก ๆ เข้าที่มือของเธอ...

 

หน้าถัดมา เป็นภาพของ เอเลน เด็กน้อย หน้ารักวัยสองขวบกว่า ๆ พร้อมกับคุณแม่หน้าหวาน ผิวขาวราวหิมะ ที่ถ่ายในญี่ปุ่น ... ที่ซึ่งหัวใจของเคน คิดถึงอยู่ในทุกห้วงของหัวใจ ... และเขาจะตามไปในอีกไม่ช้านี้...

     Share

<< At the airportดอกลิลลี่สีขาว >>

Posted on Fri 25 Aug 2006 0:22




Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn