Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
ขำ ๆ
Funny Pic
ดอกลิลลี่สีขาว
น้ำตาในตึกขาว
At the airport
Waldorf Education
08/08/06
I'm back!!!
28 กรกฏาคม 2521
เสื้อสีเหลือง
19 - กรกฏา 2006
เรื่องของปักเจกบุคคล
Friday 14 July 2006
จดหมายที่แม้วเขียนไปกราบตีน Bush
ดึงมาจาก manager.co.th
กลับมาแล้วครับ
เช้าวันใหม่กับที่เก่า
กลับมาเมืองไทยแล้วครับ
10:00 pm
เขียนยาวหน่อยนะ เพราะไม่ได้เขียนนาน
At the airport
ไปละนะ
contractor
หายไปนาน
โดเรมอนตอนจบ
....
Gonna update my diary .......
ขอบคุณครับ...
...............
Pre Feb 26
วันนั้นที่งานรับปริญญา
กระสือ วาเลนไทน์
forward mail ฉบับหนึ่ง
block สื่อ
พรุ่งนี้ สี่ กุมภา คุณจะไปเดินกับเขาหรือเปล่า
ประโยชน์ส่วนตัว กับประโยชน์ส่วนรวม
เสียงตามสาย

 
 
Favourites Diary
 
  dayalone
aims
 
 



 

เขียนยาวหน่อยนะ เพราะไม่ได้เขียนนาน

 

หายหัวไปนาน

เพราะมัวแต่ยุ่งกับงาน และไม่มีเวลามาใช้อินเตอร์เนท

เมื่อประมาณกลางอาทิตย์ที่แล้ว จับกระเป๋าใส่เสื้อผ้า ... เอ๊ย ... จับเสื้อผ้าใส่กระเป๋า อย่างรก ๆ ทิ้งทุกอย่างที่มีประโยชน์ และหยิบของไร้สาระยัดเข้ากระเป๋า ตอนประมาณตีสาม กว่า ๆ

ตอนนั้นรู้สึกเซ็งสุด ๆ ไม่อยากจะจัดกระเป๋า เพราะไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ อาเซน่อล พึ่งแพ้อย่างหมดรูป (แต่อย่างน้อย อองรี ทำดีที่สุดแล้ว ถ้าวันนี้ อาเซน่อลชนะ เขาต้องเป็นฮีโร่แน่นอน)

ออกมาสะลึมสะลือ อยู่กลางถนน เพราะไม่ได้นอน มัวแต่ดูบอล เรียกแท็กซี่ ให้ไปส่งดอนเมือง รถก็บึ่งออกไปอย่างไม่ลืมหูลืมตา จำนวนรถที่บางตาตอนตีสี่ ทำให้ โชเฟอร์ ตีนผี บดขยี้ คันเร่งได้อย่างไม่ต้องบันยะบันยัง

รู้สึกตัวอีกที ถึงสนามบิน เร็วกว่า เวลาเครื่องออก สองชั่วโมงกว่า บ่นกับตัวเองในใจ ว่า จะแหกขี้ตามาทำไมแต่เช้า

ล้วงไปในกระเป๋า "ฉิบหอย" ไม่มีเงินไทยในกระเป๋า เพราะดันคิดว่า ไม่ต้องใช้ โชคดีที่มีเศษตังค์เหลือ จากที่แวะไปซื้อเบียร์ ที่ เซเว่น ติดกระเป๋าอยู่นิดหน่อย สรุปโชเฟอร์ ตีนผี ขาดทุนไป ยี่สิบกว่าบาท แต่ถ้ามันยังขับรถเร็วอย่างนี้ เงินที่จะได้ จะครบไม่ครบ มันก็คงจะไม่ได้ใช้

พึ่งรู้ว่าไปอเมริกาเดี๋ยวนี้ ต้องถอดรองเท้าตรวจด้วย ไอ้เจ้าหน้าที่ ที่มาตรวจหน้าจืดไม่เป็นท่า ในใจก็คิดว่า ถ้าเราต้องมานั่งดมรองเท้าคนอื่นทุกวัน คงทำหน้าไม่เป็นสับปะรดทุเรียน เหมือนกัน

ต้องไปเปลี่ยนเครื่องที่ญี่ปุ่น ตื่นตะลึงกับ lounge ของ united airline เพราะจุคนได้มากกว่า ห้าร้อยคน เมื่อเทียบกับ ห้องเล็ก ๆ ของการบินไทยที่เมืองไทยที่มีโต๊ะให้นั่งอยู่ สาม สี่ โต๊ะ แล้ว ห่างกันหลายขุมมาก

มาถึง แอล เอ ในอีกหลายชั่วโมงต่อมา หลังจากที่ต้องขดตัวอยู่ในที่นั่งชั้นประหยัด

ทุกอย่างที่นี่เปลี่ยนไปจม เพราะไม่ได้มา เกือบสิบปี แต่สนามบินที่นี่ยังเหมือนเดิม พนักงานตรวจคนเข้าเมือง มีน้อยยังกับแมวดม เมื่อเทียบกับจำนวนผู้โดยสารขาเข้าจำนวนมหาศาล ยืนรอตรวจเข้าเมืองนาน กว่ารอต่อคิวห้องน้ำบนเครื่องบินอีก

เขียนยาวหน่อยนะ เพราะไม่ได้เขียนนาน

อยู่ที่ แอล เอ สามสี่วัน อยู่กับพวกฮ่องกงตลอด

ไป ไชน่าทาว ทุกวัน

และทานอาหารจีนเกือบทุกมื้อ

SHIT นี่เรามาเมืองจีน หรือว่ามาแอลเอกันเนี่ย

มาอเมริกาคราวนี้ มาขายของ และเพราะของที่ขาย มักขายในแหล่งช๊อปปิ้ง หรือแหล่งท่องเที่ยว งานนี้ เลยได้ไปหลายที่ ไม่ว่าจะเป็น Santa Monica, Long beach, Bevery Hills, และ อีกหลายต่อหลายที่

เสียงอย่างเดียว ไม่ได้เที่ยว เพราะไปทำงาน

เมื่อวันพุธที่ผ่านมา นั่งเครื่องบิน เที่ยวนกฮูก (คือออกกลางคืน ถึงตอนเช้า ตาโหล ตามระเบียบ) จาก แอล เอ มานิวยอร์ค หกชั่วโมง จาก ตะวันตก มาตะวันออก พร้อมอาหารที่เซริฟ หนึ่งมือ มี hamburger, chips, & jelly bean และนมอีกแก้ว เป็นเพื่อนคู่กาย

ได้มีโอกาสใช้ น้ำยาล้างหน้าในเครื่องบิน รู้สึกว่าจะยี่ห้อ "น้ำ" ขอเรียกเสี่ยวหน่อย เพราะมันเขียนข้างขวด ว่า H2O ใช้แล้วดีโคตร นึกเซ็งตัวเอง เพื่อนชวนให้ใช้ไม่เคยใช้ ต้องมาลองใช้ในห้องน้ำสาธารณะ

มาถึงนิวยอร์คแล้วก็อยู่ในห้องรังหนูแถว time squre ถึงแม้ว่าจะเป็นห้องรับหนู แต่ที่นี่ Manhattan ค่าห้องจึงพุ่งขึ้นไป เกือบ แปดพันบาท ถ้าเป็นโรงแรม ฮิลตัน เหมือนที่อยู่ ที่ แอล เอ ราคาคงสยองขึ้นเยอะ (ตอนอยู่ แอลเอ ค่าห้องที่ ฮิลตัน พึ่งคืนละ สี่พันเอง)

เขียนยาวหน่อยนะ เพราะไม่ได้เขียนนาน

ตอนสมัยเรียนที่ซิดนีย์ ก็อยากจะมาแมนฮัตตัน เพราะใครก็บอกว่า ซิดนีย์ เป็น ลิตเติ้ลแมนฮัตตัน แต่พอมาเข้าจริง ๆ แล้ว ที่นี่มีหลายอย่างเป็นอย่างที่คิด บางอย่างดีกว่า และบางอย่างก็แย่เสียจนไม่น่าเชื่อ

และเมืองมันก็เหมือนกันจริง ๆ ด้วย เพียงแต่ที่นี่ตึกสูงกว่า คนมากกว่า และของก็แพงกว่า ที่อยากมาดูที่นี่ ก็เพราะว่า ที่นี่เป็นเมืองแรก ๆ ที่วางผังเมืองแบบกริดเลย์เอ้าท์ โดยมีถนนประมาณ สี่เลน เป็นตัวกั้นในแต่ละบล็อก

แน่ล่ะสำหรับร้อยกว่าปีก่อนเมืองนี้ทันสมัยมาก ๆ กับการมีถนนกว้างสี่เลนส์ แต่พอมาในปัจจุบัน ถนนกว้างสี่เลนส์ ดูจะไม่พอกับจำนวนประชากรที่ล้นหลามในเมือง ถึงแม้ว่าจะเปลี่ยนเป็นวันเวย์หมดทั้งเมือง แต่ก็ดูเหมือนจะช่วยอไรได้ไม่มาก

อ้อ อีกอย่างพึ่งรู้ว่าที่นี่ น้ำมันมีค่าออกเทน อยู่สามแบบ คือ เก้าหนึ่ง แปดเก้า และ แปดเจ็ด เมืองไทยน่าจะเอาไปใช้บ้างจะได้ช่วยชาติประหยัดน้ำมัน

พูดตรงนี้คันปาก เพราะไอ้สุริยะ มันมีหุ้นส่วนในแก๊สโซฮอล มันเลยใช้อำนาจ ทำให้ทุกปั๊ม มีแก๊สโซฮอล และปรับราคามาแบบแพงโคตร ทั้ง ๆ ที่เมืองไทย มีกาซ เอ็น จี วี ที่ราคาถูกมาก ลิตรละ แปดบาทเองมั๊ง เสียอย่างเดียวไม่ค่อยมีปั๊มให้เติม ทำไมรัฐบาลมันไม่จริงใจกับประชาชนเท่ากับกระเป๋าของตัวมันเองฟะ

ไปเดิม ทามส์แสควร์ แถว บรอดเวย์มาแล้ว คนตู้ม มีแทบทุกชาติทุกภาษา แต่เราพูดได้ดีอยู่สองภาษา คือภาษาไทย กับ ภาษามือ ส่วนภาษาอังกฤษ พอพูดได้งู ๆ ปลา ๆ

 

ตอนนี้ดูรายการ so you think you can dance คล้าย ๆ รายการ The Star ค้นฟ้าคว้าดาว บ้านเรา แต่อันนี้เป็นเฉพาะเต้นอย่างเดียว

หนุกดีเหมือนกัน มิน่าล่ะ แกรมมี่ ถึงได้ก๊อป ไปทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ

พูดถึงตรงนี้ เมือไม่นาน ได้คุยกับคนในแกรมมี่ เลยรู้ว่า แกรมมี่ นี่เจ๊ดันตัวดีนักแหละ เวลามีประกวดอะไร พวกเด็กที่กั๊กเอาไว้ ก็มักจะได้ที่หนึ่งที่สอง หรืออย่างน้อยก็ต้องให้ติดที่สาม เพื่อไม่ให้น่าเกลียด

แล้ว อย่างนี้ เดอะสตาร์ ที่เราเสียเงิน กดโทรศัพท์กันมันส์มือน่ะ จะไปเชื่อถือได้ตรงไหนกัน

เอ๊ะจะพูดเรื่องตัวเอง ทำไมอยู่ ๆ ไปพานชาวบ้านได้นะเนี่ย

เอาเป็นว่าวันนี้แค่นี้ดีกว่า ไปดูโทรทัศน์ต่อและ

 

     Share

<< At the airport10:00 pm >>

Posted on Fri 26 May 2006 11:25




Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn